Μονά­χα Εκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φι­λάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι απλές φλυαρίες…

Uncategorized

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς



Το
χειρότερο πράγμα για τούς ανθρώπους είναι ο θάνατος: το να γίνω λάσπη, να
μεταβληθώ σε σκου­λήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρω­πος; Γιατί
να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να,
όμως, πού ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο διά της
Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την αιώνιο ζωή για την ψυχή σου και το σώμα,
όταν εκείνο θα ανα­στηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.

Γι’
αυτό και ό Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να αποκαλείται ό Μόνος
Φιλάνθρωπος, ό μόνος από κα­τασκευής κόσμου μέχρι της Φοβέρας
Κρίσεως. Μονά­χα Εκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φι­λάνθρωπος
και όλα τα άλλα είναι απλές φλυαρίες. 

Και
οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι επιστήμες και οι τέχνες; – Τί αστεία
πράγματα! Μα τί να την κάνω την τεχνολογία και την επιστήμη όταν με
μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη; Εκείνος είναι ό Μόνος Φιλάνθρωπος, Αυτός
πού με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Γιατί ό
διάβολος είναι ό εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ’ αυτήν και του κα­κού.

Αυτό
είναι ή αγάπη του Χριστού προς τον άν­θρωπο: ή λύτρωση από τον θάνατο

Λέει
ή δεύτερη μεγάλη εντολή: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σε­αυτόν» (Μτ. 22, 39).
Πότε αγαπούμε λοιπόν πραγματι­κά τον άνθρωπο; Όταν τον λυτρώνουμε από την α­μαρτία
του, από την κόλαση… αυτή είναι ή γνήσια α­γάπη προς τον άνθρωπο. Απατά
εαυτόν όποιος νομί­ζει πώς αγαπά τον άνθρωπο ενώ εγκρίνει τις αμαρτίες του και
αναπαύει τα πάθη του. Τότε αγαπά τον θάνατό του και όχι τον ίδιο. Μονάχα
όταν αγαπά κανείς τον άνθρωπο διά του Χριστού -με όλη την ψυχή και την δύναμή
του- τότε τον αγαπά αληθινά.

 Θα ρωτήσει κάποιος: και ή αγάπη των γονέων προς τα τέκνα; Και ή αγάπη του
συζύγου προς την σύ­ζυγο; Και ή αγάπη του ανθρώπου προς την πατρίδα; Δεν είναι
και αυτά αγάπη; Τα ονομάζουμε βέβαια όλα αυτά αγάπη άλλα είναι άραγε έτσι; Όλα αυτά
δεν έ­χουν ίχνος αγάπης εάν δεν είναι ο Χριστός η δύναμη εκείνη μέσα από την
οποία αγαπάμε.
 

Αν
ο πατέρας δεν αγαπά τα τέκνα του με την αγάπη του Χριστού, αν δεν τα παιδαγωγεί
στο αγαθό, αν δεν τα οδηγεί στον ί­σιο δρόμο, αν δεν τα διδάσκει να σωθούν από
την α­μαρτία, παρά μονάχα τα χαϊδεύει και τα κολακεύει, τότε τα μισεί και τα
φονεύει. Αν πάλι, ο σύζυγος αγα­πά την σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ο φονιάς
της. Έτσι συμβαίνει με κάθε γήινη, σαρκική αγάπη… 

ΠΗΓΗ proskynitis.blogspot.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *