ΑΠΟΡΙΑ

Uncategorized

Ποῦ θά πᾶμε σ᾿ αὐτό τό ταξίδι τῆς
ζωῆς;

 

Θά διαβοῦμε ἀπό τήν ἡμέρα καί τή
νύχτα,

ἔτσι γεμᾶτοι φροντίδες, περνώντας
τίς ὧρες μας

μέ κουβέντες, μόνο κουβέντες, μέ
λόγια προσευχῆς,

μόνο λόγια προσευχῆς;

 

Θά κοιτάξουμε αὐτά τά τοπία

τά ἡλιόλουστα, καί θά χαμογελάσουμε

στά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων,

μόνο θά χαμογελάσουμε;

 

Θά πονέσουμε ἀπ᾿ τά χτυπήματα τῆς
ζωῆς,

θά πεθάνουμε, ἴσως ἀπό μιά ἀρρώστια,

ἤ ἀπό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα,

μόνο θά πεθάνουμε;

 

Χωρίς νά γνωρίσουμε αὐτά τά τοπία,

τή μάνα φύση, χωρίς νά νοιώσουμε
τήν καρδιά μας,

χωρίς ν᾿ ἀγγίξουμε τόν Θεό;

 

Ἔτσι θά ταξιδέψουμε χωρίς νά ἀναγνωριστοῦμε

ἀπό τ᾿ ἀδέλφια μας, θά φτάσουμε στό
φεγγάρι

πρίν ξεδιψάσει ἡ Ἀφρική;

 

Θά ταξιδέψουμε ἔτσι, σύντροφέ μου,

 χωρίς νά σβήσουμε τούς πόθους τῆς ψυχῆς μας;

 

Α.ΚΩΣΤΑΚΟΥ-ΑΡΒΑΝΙΤΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *